· Διαχειριστής Εθελοντούμε
Με αφορμή μια τυχαία συνάντηση σε ένα σούπερ μάρκετ…
Μια μαμά με το μικρό της αγγελούδι, εμφανώς στο φάσμα του αυτισμού.
Την ένιωθα να με κοιτάζει επίμονα.
Σαν να με γνώριζε…
ή ίσως απλά σαν να ήθελε να πιαστεί από κάπου.
Παρατηρούσε την κάθε μου κίνηση.
— Γεια σας, της είπα.
Αμέσως το βλέμμα μου γύρισε στο μικρό αγγελούδι δίπλα της.
Έκλεινε με μανία τα αυτιά του.
Σαν να προσπαθούσε να κρατήσει έξω όλους εκείνους τους ήχους…
μην τυχόν και περάσει ο δικός μας κόσμος μέσα στο κεφαλάκι του.
Του χαμογέλασα.
— Από πού πήρες εσύ αυτά τα όμορφα μάτια;
Από τη μαμά ή από τον μπαμπά;
Εκείνη τη στιγμή η γυναίκα μου έγνεψε αρνητικά.
Ένα βλέμμα που έλεγε:
«Άστο…»
Και ύστερα, σχεδόν ψιθυριστά, μου είπε:
«Μας παράτησε…»
Το είπε με μια φωνή χαμηλή.
Σαν να ντρεπόταν εκείνη για κάτι που ποτέ δεν έπρεπε να ντρέπεται.
Και συνέχισε:
«Δεν βγάζει, λέει, το σόι του τέτοια παιδιά…»
Δεν την άφησα να συνεχίσει.
Όχι γιατί δεν ήθελα να την ακούσω.
Αλλά γιατί εκείνη τη στιγμή ένιωσα εγώ ντροπή.
Ντροπή σαν άντρας.
Ντροπή σαν πατέρας.
Ντροπή σαν άνθρωπος.
Γιατί κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας άνθρωπος που κοίταξε το ίδιο του το παιδί και, αντί να δει το παιδί του, είδε μια «αναπηρία».
Και έφυγε.
Στον δρόμο προς το αυτοκίνητό μου, η φωνή εκείνης της γυναίκας είχε μείνει ακόμη μέσα στ’ αυτιά μου.
«Μας παράτησε…»
Ξανά και ξανά.
Μπήκα στο αυτοκίνητο και δεν έβαλα αμέσως μπροστά.
Έμεινα για λίγο καθισμένος στο κάθισμα.
Και σκεφτόμουν εκείνη τη μάνα.
Εκείνο το παιδί.
Εκείνο το:
«Δεν βγάζει το σόι του τέτοια παιδιά…»
Και τελικά κατέληξα σε μία μόνο σκέψη:
Θέλει πολλή δουλειά αυτή η κοινωνία για να φτιάξει.
Πάρα πολλή.
Γιατί κανένα παιδί δεν είναι ντροπή.
Καμία αναπηρία δεν είναι ντροπή.
Κανένα σύνδρομο, καμία διάγνωση, κανένας αυτισμός δεν μειώνει την αξία ενός παιδιού.
Η ντροπή δεν βρίσκεται στο παιδί.
Η ντροπή βρίσκεται σε εκείνον που εγκαταλείπει.
Σε εκείνον που αρνείται.
Σε εκείνον που ψάχνει «σε ποιο σόι έτυχε».
Σε εκείνον που αντί να γίνει στήριγμα, γίνεται άλλη μία πληγή.
Γιατί άλλο είναι να γίνεσαι μπαμπάς…
και άλλο να γίνεσαι πραγματικά
ΠΑΤΕΡΑΣ.
Και αυτά τα παιδιά δεν χρειάζονται ανθρώπους που θα τα «ανέχονται».
Χρειάζονται ανθρώπους που θα τα αγαπούν.
Που θα στέκονται δίπλα τους.
Που θα κλείνουν τα αυτιά τους στον θόρυβο της κοινωνίας…
και θα ανοίγουν την καρδιά τους στον δικό τους κόσμο.
Θέλει πολλή δουλειά αυτή η κοινωνία για να φτιάξει τελικά…
Και ίσως πρέπει να ξεκινήσουμε από το πιο απλό:
Να μάθουμε πρώτα να είμαστε άνθρωποι.