· Διαχειριστής Εθελοντούμε
Εμμονές στον αυτισμό
Ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια του αυτισμού είναι οι εμμονές.
Αυτόν τον καιρό ο γιος μου έχει την εμμονή να βάζει αντικείμενα μέσα στο αυτί του. Σήμερα χρειάστηκε σχεδόν μία ώρα για να του αφαιρέσουμε μια μικρή πετρούλα που είχε σφηνώσει.
Κάποιες εμμονές μπορεί να είναι πραγματικά επικίνδυνες. Είναι σαφώς προτιμότερο να ανοίγει τη βρύση και να γεμίζει τον χώρο με σαπουνάδες, παρά να θέτει τον εαυτό του σε κίνδυνο με τέτοιες συμπεριφορές.
Το τελευταίο διάστημα περνάμε μια περίοδο παλινδρόμησης, κάτι που έχει δυσκολέψει σημαντικά την καθημερινότητά μας. Η αισθητηριακή του υπερευαισθησία έχει αυξηθεί πολύ και ο ύπνος έχει γίνει ξανά μια μεγάλη πρόκληση.
Η μελατονίνη, όπως και ορισμένα φυσικά σκευάσματα, βοηθούν σε έναν βαθμό. Όμως, όταν οι αϋπνίες επανέρχονται σχεδόν κάθε δεύτερη νύχτα, η βοήθεια αυτή δεν είναι πάντα αρκετή. Παρατηρούμε ότι αυτό συμβαίνει κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες.
Για τα επικοινωνιακά «τσιμπήματα» δεν θα πω πολλά… Άστο καλύτερα. Τα χέρια μας τα γνωρίζουν πολύ καλά.
Παρ’ όλα αυτά, έχει σταματήσει τις έντονες επιθετικές εκρήξεις και αυτό είναι μια πολύ μεγάλη κατάκτηση για εμάς.
Σε αισθητηριακό επίπεδο εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε αρκετές δυσκολίες. Περιμένουμε να παραλάβουμε ένα στρώμα δόνησης, το οποίο τον βοηθούσε πολύ στο ΚΔΑΠ που παρακολουθούσε. Το κόστος του ήταν ιδιαίτερα υψηλό, όμως ευτυχώς καταφέραμε να το βρούμε σε πολύ καλύτερη τιμή και περιμένουμε με ανυπομονησία να φτάσει.
Μέχρι τότε χρησιμοποιούμε συσκευές μασάζ που τον ανακουφίζουν αρκετά. Τα περισσότερα αισθητηριακά ερεθίσματα τα εμφανίζει στα χέρια, στο κεφάλι, αλλά και στις αρθρώσεις και τις γάμπες.
Όλα αυτά, μαζί με πολλά ακόμη που δεν περιγράφονται εύκολα, μας κρατούν άυπνους, διαρκώς σε εγρήγορση και εξαντλημένους.
Κι όμως… φέτος είμαστε καλύτερα από πέρυσι. Και μάλιστα αισθητά καλύτερα. Αυτή η πρόοδος είναι που μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε.
Κουράγιο σε όλους τους γονείς.
Κουράγιο, υπομονή και επιμονή στη θεραπεία, στην εκπαίδευση και στην καθημερινή προσπάθεια.
Και σήμερα συνέβη κάτι πραγματικά όμορφο… ✨
Για πρώτη φορά ο μικρός έπιασε ένα μικρόφωνο.
Έχει ένα μικρό πιανάκι με μικρόφωνο και ξαφνικά άρχισε να ηχολαλεί ακολουθώντας τον ρυθμό της μουσικής.
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως το παιδί μου θέλει να τραγουδήσει.
Με τα δικά του «νου-νου-νου», «λα-λο-λι» και «μπου-μπου-μπι» προσπαθούσε να συμμετέχει στη μουσική. Ήταν ο δικός του τρόπος να τραγουδήσει.
Και εγώ, αλλά και η αδελφή του, συγκινηθήκαμε και χαρήκαμε απίστευτα. Γιατί βλέπουμε ότι σιγά-σιγά ανακαλύπτει καινούργια ενδιαφέροντα, πέρα από το νερό και τις αγαπημένες του σειρήνες των περιπολικών της θείας Ιωάννας. 🤣
Θέλουμε καραόκε! Θα φωνάξουμε και τον μπαμπά όταν γυρίσει.
Ποιος ξέρει… Ίσως κάπως έτσι να ξεκινά μια νέα αγάπη για τη μουσική. 🤣🎤
Όσο δύσκολες κι αν είναι κάποιες ημέρες, όσο κουρασμένοι κι αν νιώθουμε, ο μικρός μας χαρίζει στιγμές που δεν ανταλλάσσονται με τίποτα.
Μας δείχνει, με τον δικό του τρόπο, ότι συνεχίζει να προοδεύει.
Ο γιος μου δεν μιλάει… αλλά ίσως μπορεί να τραγουδήσει.
Και αυτή η σκέψη γεμίζει την καρδιά μας με ελπίδα.
Γιατί κάθε μικρό βήμα είναι μια τεράστια νίκη.