Μια μαμά ενός 4χρονου αγοριού στο φάσμα του αυτισμού υψηλής λειτουργικότητας μάς περιέγραψε κάτι που, πιστεύουμε, αφορά χιλιάδες οικογένειες.

Υπάρχουν φορές που ένα μήνυμα μιας μαμάς λέει περισσότερα από δεκάδες επιστημονικά άρθρα.
Μια μαμά ενός 4χρονου αγοριού στο φάσμα του αυτισμού υψηλής λειτουργικότητας μάς περιέγραψε κάτι που, πιστεύουμε, αφορά χιλιάδες οικογένειες.
Ένα παιδί λεκτικό, με εξαιρετικές γνωστικές ικανότητες, αστείρευτη αγάπη για τη γνώση και έντονα ειδικά ενδιαφέροντα. Ένα παιδί που, για τους περισσότερους, μοιάζει απλώς με έναν μικρό «επιστήμονα» που εντυπωσιάζει τους πάντες.
Κι όμως, πίσω από αυτή την εικόνα, υπήρχε μια μητέρα που ξαγρυπνούσε. Που διάβαζε, αναρωτιόταν, φοβόταν και έκλαιγε. Όχι τόσο για το παιδί της, όσο για το άγνωστο. Για τις λέξεις των ειδικών. Για τις προβλέψεις. Για την αβεβαιότητα.
Και μέσα από αυτή τη διαδρομή κατάλαβε κάτι πολύ σημαντικό:
Ότι πολλές φορές ο μεγαλύτερος αντίπαλος ενός παιδιού δεν είναι ο αυτισμός. Είναι ο φόβος που γεννιέται γύρω από αυτόν.
Ο φόβος που κάνει τους γονείς να αμφισβητούν το ίδιο τους το παιδί.
Ο φόβος που τους κάνει να νιώθουν ενοχές επειδή εκείνο μιλάει συνέχεια για το αγαπημένο του θέμα.
Ο φόβος που τους κάνει να πιστεύουν ότι πρέπει να περιορίσουν τις δυνατότητές του αντί να τις καλλιεργήσουν.
Πόσοι γονείς δεν έχουν ακούσει:
«Μην ασχολείστε τόσο με τα ενδιαφέροντά του.»
«Μην του δίνετε συνέχεια ερεθίσματα.»
«Μην του μιλάτε για αυτά που αγαπά.»
Κι όμως, πολλές φορές αυτά τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα δεν είναι το πρόβλημα.
Είναι ο δρόμος μέσα από τον οποίο το παιδί μαθαίνει, επικοινωνεί, εξελίσσεται και χτίζει την αυτοπεποίθησή του.
Φυσικά, κάθε παιδί είναι διαφορετικό.
Κάθε οικογένεια έχει τη δική της πορεία.
Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις, όταν είναι σωστά σχεδιασμένες και εξατομικευμένες, μπορούν να προσφέρουν σημαντική βοήθεια.
Όμως καμία θεραπεία δεν μπορεί να αντικαταστήσει την αποδοχή, την αγάπη και την πίστη στις δυνατότητες ενός παιδιού.
Ως Σύλλογος ΑμεΑ «Εθελοντούμε», θέλουμε να πούμε σε κάθε γονέα που ίσως διαβάζει αυτές τις γραμμές:
Μη φοβάστε να αγαπήσετε το παιδί σας γι’ αυτό που είναι.
Μη φοβάστε να χαρείτε τα χαρίσματά του.
Μη φοβάστε να το θαυμάσετε.
Ναι, δουλέψτε με υπομονή τις δυσκολίες του.
Ναι, ζητήστε βοήθεια όταν τη χρειάζεστε.
Αλλά μην αφήσετε ποτέ μια διάγνωση να κρύψει το παιδί.
Γιατί πριν από κάθε διάγνωση υπάρχει ένας άνθρωπος.
Ένα παιδί που θέλει να το ακούσουν.
Να το καταλάβουν.
Να το αγαπήσουν.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το σημαντικότερο θεραπευτικό εργαλείο που θα έχει ποτέ στη ζωή του.
💙 Με σεβασμό σε όλες τις οικογένειες που βαδίζουν αυτόν τον δρόμο.
Δεν είστε μόνοι.