· Διαχειριστής Εθελοντούμε
Ο σεβασμός είναι η μεγαλύτερη θεραπεία.
Σήμερα μου έστειλε μήνυμα μια μητέρα, βαθιά στενοχωρημένη.
Το παιδί της πήγε με τον πατέρα του στην εκκλησία και, κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, παρουσίασε έντονη δυσφορία και ένταση.
Και τότε γεννήθηκε μέσα μου ένα ερώτημα:
Έχουν ενημερωθεί σωστά οι γονείς ότι ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού ή με ΔΕΠΥ μπορεί να δυσκολεύεται σε χώρους με έντονα αισθητηριακά ερεθίσματα, πολύ κόσμο, ήχους και παρατεταμένη ακινησία;
Όταν γνωρίζουμε ότι ένα παιδί έχει αισθητηριακές δυσκολίες, είναι σωστό να το πιέζουμε να παραμείνει σε έναν χώρο που το κατακλύζει;
Φυσικά και υπάρχουν παιδιά που ηρεμούν μέσα στην εκκλησία. Υπάρχουν παιδιά στο φάσμα, ακόμη και με σύνδρομο Asperger, που επιζητούν την επαφή με τον συγκεκριμένο χώρο, γιατί εκεί νιώθουν γαλήνη, ασφάλεια ή αποδοχή.
Όμως δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια.
Για κάποια παιδιά, ένας χώρος με πολύ κόσμο, έντονους ήχους και συνεχή ερεθίσματα μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολος. Και αυτό δεν είναι κακή συμπεριφορά. Είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το νευρικό τους σύστημα.
Γι’ αυτό και οφείλουμε να σεβόμαστε τις ανάγκες κάθε παιδιού ξεχωριστά. Παράλληλα, οι επαγγελματίες που υποστηρίζουν τις οικογένειες χρειάζεται να ενημερώνουν και να καθοδηγούν τους γονείς με βάση τις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε παιδιού.
Η εκκλησία, το σχολείο, ένα πάρτι ή το σούπερ μάρκετ…
Δεν είναι όλοι οι χώροι κατάλληλοι για όλα τα παιδιά. Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό.
Ας μάθουμε να ρωτάμε:
«Τι ταιριάζει στο παιδί μου;»
αντί να επιμένουμε:
«Κάτσε ήσυχα.»
Οι περισσότεροι γονείς δεν φταίνε. Προσπαθούν καθημερινά να κάνουν το καλύτερο για τα παιδιά τους, συχνά χωρίς να έχουν λάβει την κατάλληλη ενημέρωση.
Αυτό που χρειάζεται δεν είναι η ενοχή. Είναι η γνώση, η κατανόηση και ο σεβασμός.
Και όλοι μας έχουμε ευθύνη να συμβάλουμε ώστε αυτή η γνώση να φτάσει σε κάθε οικογένεια.
❤️ Δύναμη σε όλους τους γονείς που παλεύουν καθημερινά και κουβαλούν ενοχές που δεν τους ανήκουν.