· Διαχειριστής Εθελοντούμε
Όλοι γνωρίζουμε τη σπουδαιότητα της ύπαρξης της μάνας μέσα στην οικογένεια.
Κάποτε οι παλιοί έλεγαν πως «το παιδί ορφανεύει από τη μάνα», θέλοντας να δώσουν έμφαση στον μοναδικό δεσμό που υπάρχει ανάμεσα στη μητέρα και το παιδί.
Και πόσο δίκιο είχαν.
Η μάνα δεν είναι μόνο φαγητό και καθαρά ρούχα.
Είναι η ασφάλεια. Είναι η αγκαλιά στις τρεις τα ξημερώματα, όταν το παιδί έχει πυρετό.
Είναι εκείνη που καταλαβαίνει το βλέμμα σου χωρίς να χρειαστεί να πεις λέξη.
Είναι ο άνθρωπος που θα συνεχίσει να παλεύει για σένα, ακόμη κι όταν όλοι οι άλλοι έχουν κουραστεί.
Και όταν μιλάμε για μια μάνα παιδιού στο φάσμα του αυτισμού, όλα αυτά αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο βάρος.
Η μάνα γίνεται δέκα άνθρωποι σε έναν. Γίνεται γιατρός, δασκάλα, ψυχολόγος, θεραπεύτρια, νοσηλεύτρια, συνήγορος, προστάτης.
Η μάνα ενός παιδιού με βαρύ αυτισμό:
- Είναι σε 24ωρη βάρδια.
Δεν υπάρχει «σχόλασα». Δεν υπάρχουν Σαββατοκύριακα. Δεν υπάρχει ύπνος χωρίς το αυτί να είναι πάντα σε εγρήγορση.
Ξυπνάει με την αγωνία «θα είναι καλά σήμερα;» και κοιμάται με την ίδια σκέψη.
- Γίνεται διερμηνέας.
Μαθαίνει μια γλώσσα που δεν διδάσκεται σε κανένα σχολείο.
Μαθαίνει να διαβάζει κραυγές, βλέμματα, κινήσεις και συμπεριφορές.
Μεταφράζει τον κόσμο στο παιδί της και το παιδί της στον κόσμο.
- Πολεμάει σε τρία μέτωπα.
- Με το σύστημα, για θεραπείες, για σχολείο, για δικαιώματα και σεβασμό.
- Με την κοινωνία, απέναντι στα αδιάκριτα βλέμματα, στα σχόλια και στην άγνοια.
- Με τον ίδιο της τον εαυτό, παλεύοντας καθημερινά με την κούραση, τις ενοχές και τον φόβο της επόμενης ημέρας. Με τη σκέψη που δεν φεύγει ποτέ: «Τι θα γίνει όταν φύγω εγώ;»
- Ξεχνάει τον εαυτό της.
Τα δικά της ραντεβού αναβάλλονται. Οι φίλες χάνονται. Τα όνειρά της μπαίνουν στο συρτάρι.
Όλα για ένα χαμόγελο. Για μια λέξη. Για πέντε λεπτά ηρεμίας.
- Αγαπάει πιο δυνατά.
Γιατί ξέρει ότι η αγάπη της είναι η μεγαλύτερη ασπίδα του παιδιού της.
Και μέσα σε όλο το χάος, βρίσκει στιγμές που μόνο εκείνη μπορεί να καταλάβει. Μια αγκαλιά που κρατά λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω. Ένα βλέμμα. Ένα μικρό χαμόγελο. Για εκείνη, αυτές οι στιγμές είναι ολόκληρος ο κόσμος.
Η μάνα είναι το δέντρο που κρατά όρθια τα κλαδιά της οικογένειας. Όμως, για να αντέξει ένα δέντρο στις καταιγίδες, χρειάζεται γερά θεμέλια και δυνατές ρίζες.
Και πολύ συχνά, αυτές οι ρίζες είναι ο πατέρας.
Δυστυχώς, υπάρχουν μάνες που αναγκάζονται να γίνουν και μητέρα και πατέρας μαζί. Να σηκώσουν μόνες τους ένα βάρος που κανονικά θα έπρεπε να μοιράζεται.
Για μένα, αυτές οι γυναίκες αξίζουν τον απόλυτο σεβασμό. Είναι η προσωποποίηση της αντοχής, της αυταπάρνησης και της άνευ όρων αγάπης.
Και αν υπάρχει ένας πραγματικός ήρωας στην καθημερινότητα, πολλές φορές δεν φοράει κάπα.
Λέγεται απλώς… μαμά.