· Διαχειριστής Εθελοντούμε
Τι μπορείς να πεις σε ένα μέλος σου, γονέα παιδιού στο φάσμα του αυτισμού με έντονη επιθετικότητα και αυτοτραυματισμούς, όταν σε παίρνει τηλέφωνο και σου λέει:
«Αύριο θα πάω το παιδί μου στο ψυχιατρείο. Δεν αντέχω άλλο. Θα μας σκοτώσει…»
Και όσο μιλάτε στο τηλέφωνο, ακούς στο βάθος το παιδί να βρίσκεται σε έντονη κρίση και τον δεύτερο γονέα να προσπαθεί, με κάθε τρόπο, να το ηρεμήσει. Μια εικόνα που δεν τη βλέπεις, αλλά τη νιώθεις. Μια πραγματικότητα που σε συγκλονίζει.
Καταλαβαίνεις ότι αυτά τα λόγια βγαίνουν μέσα από την απόγνωση, την εξάντληση και την αγωνία. Όμως, όταν δεν υπάρχουν οι κατάλληλες δομές και οι απαραίτητες υπηρεσίες για να στηρίξουν αυτά τα παιδιά και τις οικογένειές τους, τι μπορείς πραγματικά να του προτείνεις;
Τελικά, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να του πεις ένα ειλικρινές «συγγνώμη», να τον ακούσεις με σεβασμό, χωρίς κριτική, και να προσπαθήσεις, έστω και για λίγο, να τον αποφορτίσεις.
Γιατί, πολλές φορές, όταν το κράτος απουσιάζει, το μόνο που απομένει είναι ένας άνθρωπος να σταθεί δίπλα σε έναν άλλο άνθρωπο.
Αυτές οι οικογένειες δεν χρειάζονται οίκτο. Χρειάζονται ουσιαστική στήριξη, εξειδικευμένες δομές, έγκαιρες παρεμβάσεις και την ασφάλεια ότι δεν είναι μόνες τους στον πιο δύσκολο αγώνα της ζωής τους.
Και τότε, μέσα σου, επαναλαμβάνεις μόνο μία λέξη:
«Συγγνώμη…»
Συγγνώμη που είμαι μακριά.
Συγγνώμη που δεν μπορώ να έρθω να σε ξεκουράσω, έστω και για λίγο.
Συγγνώμη που δεν είμαι εκεί.
Γιατί, κάποιες φορές, η μεγαλύτερη αδυναμία δεν είναι ότι δεν ξέρεις τι να πεις. Είναι ότι ξέρεις ακριβώς τι χρειάζεται αυτή η οικογένεια, αλλά δεν μπορείς να της το προσφέρεις.
Και αυτό είναι ίσως το πιο βαρύ φορτίο για όποιον προσπαθεί να στηρίζει καθημερινά οικογένειες που δίνουν έναν αγώνα χωρίς ανάσα.